O noso blogue

Os sete chakras

2010-11-25T09:36:00.002+01:00

EDMODO. Crea unha rede social na aula

2010-07-04T17:15:00.003+02:00

Edmodo é unha plataforma de microblogging privado na que os profesores e os estudantes poden utilizar para enviar notas, ligazóns, arquivos, alertas, tarefas e eventos aos demais. O servizo é gratuíto e está dirixido aos profesores e as súas clases.

Os profesores rexístranse e, a continuación, crean os grupos. Cada grupo ten un código único que é distribuído polo mestre á clase. A continuación, os estudantes poden inscribirse (non se require a dirección de correo electrónico) e unirse ao grupo, utilizando o código.

Nova versión de Constructor.

2010-07-03T19:31:00.001+02:00

CONSTRUTOR é unha ferramenta de autor que permite crear de xeito doado materiais educativos dixitais grazas ao seu extenso plantilleiro e á sinxela técnica de traballo cos elementos multimedia, baseada no sistema de arrastrar e soltar elementos no espazo de traballo. Os materiais creados con CONSTRUTOR son, ademais, doadamente modificables, o que permite a súa permanente actualización e adaptación a situacións educativas cambiantes.

Na web de Educarex pódese descargar a última versión de Constructor.

Aprendendo a pensar

2010-05-28T12:13:00.001+02:00

Debe basearse a educación en almacenar coñecementos e coñecementos que se esquecen 2 días despois da súa avaliación nun exame? Aprender a pensar será o que nos permita resolver creativamente os problemas que ao longo das nosas vidas nos vaian xurdindo.

ENSEÑANDO A PENSAR

A educación prohibida

2010-04-09T17:42:00.001+02:00

A película "La educación prohibida" é froito do traballo dun grupo de novos estudantes de cine que, preocupados polo futuro da educación, investigan proxectos pedagóxicos que buscan unha nova forma de educar. Contra o que se crería, hai moita variedade de proxectos que buscan un mesmo fin, modernos, antigos, occidentais e orientais. As similitudes entre eles levaron a estes novos cineastas a querer unir enfoques e puntos de vista mediante este documental.

A educación prohibida é un proxecto de longametraxe cuxa idea é expor os eternos problemas da educación e presentar técnicas e filosofías educativas que, acordes á felicidade e o crecemento integral do ser humano, ofrezan unha solución que contribúa a un mellor desenvolvemento social.

Está previsto que a película estea lista para fins do 2010, momento no que poderá ser descargada sen custo algún por Internet desde a páxina do grupo. Quen o desexe, tamén pode colaborar de diversas formas na súa realización.

Os fundamentos pedagóxicos do proxecto pódense consultar na mesma web. Algúns destes principios son:

O interese do mestre debe ser satisfacer ao seu alumno para fomentar o seu crecemento, non controlalo.
O mestre debe confiar en que o neno crecerá e aceptar que non ten que adaptalo ao seu concepto de normal.
Os valores non están para ser ensinados, senón para ser vividos.
A cognición dos valores e coñecementos fúndase nas emocións, o mellor xeito de educar é mediante o exemplo.

Sitio oficial: La educación prohibida

Fonte: Rosana Larraz

Semana da prensa

2010-03-11T18:56:00.001+01:00

Do 8 ao 12 de febreiro celebramos a "Semana da Prensa na Escola", unha iniciativa promovida pola Voz de Galicia. Trátase duns días no que a prensa escrita está máis presente, se cabe, na vida do centro. O obxectivo é que os nenos coñezan a diversidade dos medios de comunicación escritos, de fomentar a lectura e a escritura e desenvolver unha análise crítica destes medios.

Unha das actividades que programamos foi que o alumnado de 2º e 3º ciclo de Educación Primaria puido participar nunha charla cun xornalista de " La Voz de Galicia", que visitou o noso centro co obxectivo de dar a coñecer ao noso alumnado a profesión de xornalista e todo o proceso de elaboración dun xornal desde o momento en que xurde unha nova ata a súa publicación.

Orgullos@s do noso, orgullos@s do galego.

2010-03-03T21:20:00.004+01:00

Dende a coordinadora galega de equipos de normalización e dinamización lingüística veñen de lanzar a campaña"Orgullos@s do noso, orgullos@s do galego". Para elo contaron coa participación de destacados persoeiros da vida galega, Martiño Rivas, Belén Regueira, Antón Reixa, Susana Seivane, Luís Tosar e María Castro. Todos eles saen no video coa idea de transmitir un sentimento de orgullo sobre a nosa lingua e para elo fanno en tres idiomas: galego, castelán e inglés, parodiando as bases para o decreto do plurilingüismo.

Preténdese chegar aos máis novos para que entendan que a lingua galega lonxe de ser un problema é un rico patrimonio de futuro que os dota dunha identidade propia ao mesmo tempo que posibilita o contacto con millóns de persoas no mundo.

Deixámosvos a continuación os dous videos da campaña que foron dirixidos por Antón Reixa.

Divisións con números grandes

2010-02-14T14:47:00.005+01:00

Agora que xa sabemos que dividir consiste en repartir en partes iguais, imos a practicar un pouco. Na web de educación do goberno de Canarias teñen un xogo moi interesante co que aprender paso a paso divisións con números grandes no dividendo.

Celebramos o Día da Paz

2010-01-31T11:58:00.001+01:00

O pasado 29 de xaneiro celebramos o "Día escolar da paz e non violencia" con diversas actividades encamiñadas a tomar conciencia de que a construcción dun mundo mellor, máis xusto e solidario é posible.

Volve o Apalpador

2009-12-17T19:22:00.006+01:00

O centro social Madia Leva de Lugo está a recuperar a figura do Apalpador, o Papá Noel galego, un personaxe mítico, orixinario das montañas do Courel e Os Ancares, propio do Nadal en Galicia.

Dende Madia Leva reivindican este personaxe mítico, propio da nosa cultura, que nada ten que ver co importado e foráneo Papá Noel dos países nórdicos.

Desde Madia Leva sinalan que "O Apalpador non é amigo dous centros comerciais, nin dás multinacionais e prefire presentes feitos a man, con materiais reciclados ou adquiridos nun comercio local".

Ata non fai moito tempo, os avós aínda o recordan, Galicia tivo un personaxe popular, mítico, que era o equivalente do Papá Noel, que importamos das culturas nórdicas. Este ser orixinario das terras altas do Courel e O Cebreiro, propio do folclore galego, era O Apalpador ou Apalpa Barrigas.

Rescatado do esquecemento polo investigador José André López González, este ser fantástico é un xigante, de profesión carboeiro, que polas festas de Nadal baixaba das devesas da montaña lucense para visitar aos máis pequenos o último día do ano e comprobar se estaban ben alimentados, para o que lles palpaba a barriga e deixáballes de agasallo unhas castañas quentes. Se os nenos comían ben, dicíalles "Así, así esteas todo o ano".

O vello carboeiro voltará este nadal a apalpar as barrigas dos nenos e darlles castañas traidas desde as montañas do Courel. Pasará polo centro social de Madia Leva o mércores día 30 ás 20h:30 para logo percorrer as ruas da cidade de Lugo.

Debuxos para colorear

2009-11-18T15:00:00.001+01:00

14 debuxos de Cars listos para imprimir e colorear. Preme na imaxe para descargalos.

Impresionante forma de expresión artística

2009-11-16T13:56:00.000+01:00

Kseniya Simonova é a gañadora da edición Ucraniana de "Tienes Talento". Alcanzou a final e nela executou en directo unha animacion da invasión de Ucrania durante a Segunda Guerra Mundial, usando soamente os seus dedos e unha superficie de area.

Mandalas

2009-11-15T11:11:00.011+01:00

En sánscrito mandala significa círculo.

Os mandalas, cuxo orixe atópase na India, son formas xeométricas concéntricas organizadas en distintos niveis visuais. Dende un punto de vista espiritual, representan o centro enerxético de equilibrio e purificación das persoas. Non en balde, o círculo é a forma máis perfecta: representa a eternidade. Estes circulos máxicos producen efectos sobre os nosos hemisferios cerebrais, capaces de producir estados de relaxación. Principalmente, lógrase un equilibrio entre o racional e o emocional.

Os mandalas son moi utilizados no budismo e hinduísmo. O seu papel pode variar dende o puramente decorativo para a súa utilización na meditación, oración, ou como un medio de curación e/ou mental ou desenvolvemento espiritual.

O psiquiatra suízo Carl G. Jung ademais de publicar varios ensaios acerca dos mandalas, tamén os utilizou como parte da terapia para alcanzar a individualidade e recuperar o contacto que os homes perderan consigo mesmos. Para el, estas figuras representan a totalidade da mente, tanto consciente como inconsciente. Foi a partir do seu traballo diario cos mandalas que elaborou a súa teoría sobre a estrutura da psique humana e o inconsciente colectivo.

Os nenos poden colorear mandalas desde ben pequenos, como paso previo á creación dos mesmos é conveniente que empecen con figuras simples. O traballo sistemático e constante con mandalas permítelles reforzar o contacto con o seu propio eu (o "self" de Jung, ese que os adultos perdemos nalgún punto da nosa vida); con iso expándese a propia conciencia, sanando, harmonizando o mundo interior co mundo exterior, mellorando a expresividade e fomentando a creatividade á vez que se desenvolven os sentidos. É, tamén, unha primeira toma de contacto coa meditación: libéranse tensións e empézase a transitar pola senda da propia aceptación.

Por suposto, o lugar e o momento deben ser os adecuados para o desenvolvemento desta actividade. Debemos deixar que sexa o neno quen elixa o debuxo que máis lle apeteza colorear nese momento e proverlle de material diverso e suficiente. Ademais, as cores utilizadas polo neno (e tamén as formas elixidas, cando comece a debuxalos por se mesmo) darannos moitas pistas acerca da súa personalidade e do seu estado de ánimo ou, como dicía Jung, de "a situación interna do momento".

Na aula podemos empregar osmandalas para traballar e relaxar a atención dos nosos alumnos.

Entre as moitas técnicas de relaxación oriental, encóntrase a de pintar mandalas, que son publicadas en libros semellantes aos libros de cor para nenos, onde o mandala é só deseñada con liñas e o resto disposto en cor branca para colorear. Esta técnica de relaxación non require ningunha disciplina expresa, como pode selo noutras, xa que quen o está facendo o colorea segundo os seus gustos estéticos e imaxinativos. Pódena realizar persoas de calquera idade reforzando así a súa capacidade creativa.

Tamén podemos dirixir o coloreado do mandala, indicando as cores cos que se teñen que colorear cada unha das zonas dos mandalas. Podemos partir de mandalas máis sinxelas para os nenos máis pequenos ou para alumnos con necesidades educativas especiais. Cos mandalas traballaremos a psicomotricidade fina, a discriminación de cores, a atención, a creatividade...

Podemos reforzar as sesións de traballo con mandalas acompañandoos con música relaxante.

Como pintar?

Nun lugar tranquilo ollaremos concentrados para o noso mandala, despois de observar por un longo tempo constataremos que se move, é a enerxía que está en movemento!

É conveniente empezar a pintalo de fóra cara a dentro, isto represéntanos o autocoñecemento do externo cara ao noso centro, cara ao noso interior.

Decide a dirección hacia onde vas pintalo e trata de mantela.

Ao elixir as cores podes facelo de xeito intuitiva, non importa que non combinen as cores entre si! deste xeito poderás descifrar o teu estado de ánimo. Tamén poderás facelo elixindo as cores e trata de cambiar o teu estado de ánimo deste xeito.

Se non terminaches o mandala nese momento, déixao así, a próxima vez que queiras pintar un, elixe un novo, con cores que vaian máis acorde co teu estado de ánimo nese momento.

Se queres que o mandala che guíe para o autocoñecemento, non penses en formas nin cores, deixa que só che vaia guiando, facendo o que nese momento de xeito intuitiva maza en ti.

As formas e os seus significados

Os mandalas non son simples debuxos de cores. Todos os elementos que neles se integran teñen un significado. Coñece algúns dos máis utilizados:

Círculo: movemento. O absoluto. O verdadeiro eu.
Corazón: sol. Amor. Felicidade. Alegría. Sentimento de unión.
Cruz: unión do ceo e a terra. Vida e morte. O consciente e o inconsciente.
Cadrado: procesos da natureza. Estabilidade. Equilibrio.
Estrela: símbolo do espiritual. Liberdade. Elevación.
Espiral: vitalidade. Enerxías curativas. Procura constante da totalidade.
Hexágono: unión dos contrarios.
Labirinto: implica a procura do propio centro.
Bolboreta: autorenovación da alma. Transformación e morte.
Pentágono: silueta do corpo humano. Terra, auga, lume.
Rectángulo: estabilidade. Rendemento do intelecto. A vida terreal.
Triángulo: auga, inconsciente (cara abaixo); vitalidade, transformación (cara arriba); agresión cara a un mesmo (cara ao centro)

Que queren dicir as cores?

O uso das cores nos mandalas tamén ten un significado especial. O seu uso está relacionado co estado de ánimo de quen os pinta ou debuxa. Descobre o que esconde cada tonalidade:

Branco: nada, pureza, iluminación, perfección.
Negro: morte, limitación persoal, misterio, renacemento, ignorancia.
Gris: neutralidade, sabedoría, renovación.
Vermello: masculino, sensualidade, amor, arraigamiento, paixón.
Azul: tranquilidade, paz, felicidade, satisfacción, alegría.
Amarelo: sol, luz, jovialidad, simpatía, receptividade.
Laranxa: enerxía, dinamismo, ambición, tenrura, valor.
Rosa: aspectos femininos e infantís, dozura, altruísmo.
Morado: amor ao próximo, idealismo e sabedoría.
Verde: natureza, equilibrio, crecemento, esperanza.
Violeta: música, maxia, espiritualidade, transformación, inspiración.
Ouro: sabedoría, claridade, lucidez, vitalidade.
Prata: capacidades extrasensoriales, emocións fluctuantes, benestar.

Podes descargar imáxenes de mandalas premendo aquí

Ben Falado!

2009-11-06T18:20:00.001+01:00

Déixovos un vídeo do programa "Ben Falado" emitido pola TVG. Trátase dunha emotiva carta dunha muller que ao longo da súa vida viviu en diferentes paises e que falou diversas linguas pero que descubriu que cando ten que falar dos seus sentimentos, do que leva máis dentro, só lle serve o galego porque é a lingua coa a que ela sinte que pertence a un pobo, a unha identidade, a unha cultura propia.

A alimentación das plantas

2009-10-22T13:35:00.000+02:00

Como material de reforzo para o estudo da unidade 3 de Coñecemento do Medio temos unha aplicación moi interesante no portal wikisaber.

A multiplicación

2009-10-21T16:10:00.003+02:00

Alimentación equilibrada

2009-10-21T16:00:00.002+02:00

OLLADAS SOBRE RAMÓN PIÑEIRO

2009-05-11T12:53:00.004+02:00

Video documental sobre a vida de Ramón Piñeiro dende a perspectiva actual de persoeiros galegos que acadou o 2º lugar no certame de Premios de Sociedade da Información 2008, Modalide B en Vídeos Educativos.

Ciencia Divertida

2009-04-26T17:55:00.004+02:00

O pasado 17 de abril os alumnos de primaria puidéronse acercar a ciencia dun xeito lúdico co programa "Ciencia Divertida" no que comprobaron como moito do que creían como maxia era en realidade ciencia. Partindo do lema de Confucio "Contáronmo e esquecino. Vino e entendino. Fíxeno e aprendino", estes talleres dunha hora, tratan de que os alumnos aprendan aqueles conceptos que ofrecen máis dificultade dun xeito ameno e divertido.

Puideron experimentar reaccións químicas con bases e ácidos presentes na súa vida cotiá, con xeo seco e outros experimentos máis.

http://www.cienciadivertida.com/

A atmosfera

2009-02-27T11:55:00.001+01:00

No comezo do mes de marzo comezaremos co estudio da atmosfera e o tempo (Unidade 9). Déixovos uns vídeos explicativos sobre este tema.

O ciclo da auga

2009-02-27T11:35:00.000+01:00

A continuación inclúese un vídeo sobre o ciclo da auga para complementar o estudio da unidade 7.

Traballando no xardín

2009-02-18T15:18:00.008+01:00

Esta semana os xardineiros do Concello estiveron realizando traballos de poda no xardín da nosa escola e quixemos aproveitar algúns dos escallos procedentes dos restos da poda feita coas hortensias para plantalos no xardín e deste xeito experimentar o que estudamos en Coñecemento do Medio sobre a reproducción non sexual das plantas.

Exposición Galicia Dixital

2009-02-12T18:12:00.006+01:00

Onte mércores visitamos xunto cos compañeiros de 4º curso a exposición itinerante Galicia Dixital. Puidemos disfrutar de dous cortometraxes en 3D, abalar unha pantalla coas máns que nos mostrou as diversas festas ao longo da xeografía galega, pilotar un coche de carreiras que contaba coa tecnoloxía de proxección estereoscópica en 3D, actuar nun decorado virtual ante unha cámara de vídeo, correr nuns aerodeslizadores que descenden pola zona histórica dunha cidade galega virtual e xogar con Axóuxere que é un canciño robotizado que fala galego , interactúa coa xente e obedece as ordes que lle envían mediante un ordenador.

Trátase dunha iniciativa impulsada pola Secretaría Xeral de Comunicación da Xunta de Galicia, co obxectivo de conseguir que os visitantes disfruten cunha experiencia nova e diferente á dos museos convencionais ao coñecer as novas tecnoloxías aplicadas ao mundo audiovisual de xeito lúdico. Aquí o visitante non é un mero espectador xa que se posibilita a interactividade de xeito que podamos participar en todo o percorrido do que consta a exposición.

Pódese visitar dende o 9 ata o 14 de febreiro na Casa da Cultura en A Pastoriza, con horario de 10.00 a 14.00 e de 16.00 a 21.00 horas. A entrada é de balde e para todos os públicos. Ven a ser unha réplica da exposición permanente que podemos ver en San Martiño Pinario (Santiago).

Podedes atopar máis información na web de Galicia Dixital

30 de Xaneiro, Día da Paz

2009-01-29T18:35:00.003+01:00

Carta de resposta do Xefe Seatle

2008-12-14T19:58:00.007+01:00

"O QUE ACONTEZA COA TERRA, RECAERÁ SOBRE OS FILLOS DA TERRA. HAI UNHA UNIÓN EN TODO".

No ano 1854, o presidente dos Estados Unidos fíxolle a unha tribo indíxena a proposta de comprar grande parte das súas terras, ofrecendo en contrapartida, a concesión doutra "reserva". A carta de resposta do Xefe Seatle, distribuída pola ONU (programa para o medio ambiente) e máis adiante publicada integramente, foi considerado, a través do tempo, como un dos máis belos e profundos pronunciamentos feitos sobre a defensa do medio ambiente.

O estado de Washington, ao noroeste dos Estados Unidos, foi a patria dos Dewamish, un pobo que, como todos os indios, se consideraba unha parte da natureza, a respectaba e a veneraba, e dende xeracións vivía con ela en harmonía. No ano 1855 o décimo Presidente dos Estados Unidos, o demócrata Flanklin Pierce, propúxolles aos Dewamish que vendesen as súas terras aos colonos brancos e que eles se fosen a unha reserva. Os indios non entenderon isto. Como se podía comprar e vender a Terra? Ao seu parecer o home non pode posuír a Terra, así como tampouco pode ser dono do Ceo, do frescor do aire, do brillo da auga. O Xefe Seattle, o Grande Xefe dos Dewamish, deu a resposta, a petición do Grande Xefe dos brancos, cun discurso a sabedoría da cal, critica e prudente esperanza, mesmo hoxe, case 150 anos despois, asómbranos e admira. "As Miñas palabras son como as estrelas, nunca se extinguen", dixo o Grande Xefe Seattle. O seu pobo non sobreviviu, as súas palabras non se escoitaron.

Mensaxe do Grande Xefe Seattle, da tribo Dewamish,

(ao presidente dos Estados Unidos de Norteamérica Franklin Pierce)

O Grande Xefe Branco de Washington enviounos unha mensaxe dicindo que quere comprar as nosas terras. O gran xefe enviounos tamén palabras de amizade e de boa vontade. Isto é moi amable pola súa parte, pois sabemos que el non necesita a nosa amizade. Non obstante nós meditaremos a súa oferta, pois sabemos que se non vendemos virán seguramente homes brancos armados e nos quitarán as nosas terras.

Pero, como é posible comprar ou vender o ceo ou a calor da terra? Nós non comprendemos esta idea. Se non somos donos da frescura do aire, nin do reflexo da auga, como poderedes compralos?

Nós tomaremos unha decisión. O Grande Xefe de Washington poderá confiar no que diga o xefe Seattle, con tanta seguridade como no transcorrer das estacións do ano. As miñas palabras son como as estrelas, que nunca teñen ocaso.

Cada partícula desta terra é sagrada para o meu pobo. Cada brillante agulla de piñeiro, cada gran de area das praias, cada gota de orballo dos sombríos bosques, cada raio de luz e zumbar dos insectos son sagrados na memoria e vida do meu pobo. O zume que percorre o corpo das árbores leva consigo a historia do home pel vermella.

Os mortos do home branco esquecen a terra onde naceron cando parten para vagar entre as estrelas. En cambio, os nosos mortos non esquecen xamais esta terra marabillosa, pois ela é a nosa nai. Somos parte da terra e ela é parte de nós. As flores perfumadas, o veado, o cabalo, a grande aguia, son nosos irmáns. Os cumios rochosos, os prados húmidos, a calor do corpo dos poldros e dos homes, todos son da mesma familia.

Por todo iso, cando o Grande Xefe de Washington nos comunica que pensa comprar nosas terra esixe moito de nós. Di que nos reservará un lugar onde poidamos vivir agradablemente e que el será o noso pai e nós converterémonos nos seus fillos.

Pero, é iso posible? Deus ama o voso pobo e abandonou os seus fillos vermellos. El envía máquinas para axudar ao home branco no seu traballo e constrúe para el grandes poboados. Fai máis forte o voso pobo de día en día. Pronto inundaredes o país coma ríos que se lanzan por precipicios tras unha tormenta inesperada. O meu pobo é como unha época en regresión pero sen retorno. Somos razas distintas. Os nosos nenos non xogan xuntos e nosos anciáns contas historias diferentes. Deus évos favorable e nós, en cambio, somos orfos.

Nós gozamos de alegría ao sentir estes bosques. A auga cristalina que discorre polos ríos e os regueiros non é soamente auga, senón tamén o sangue dos nosos antepasados. Se vos vendemos as nosas terras debedes saber que son sagradas e ensinade aos vosos fillos que son sagradas e que cada reflexo fugaz da auga clara das lagoas narra vivencias e sucesos do meu pobo. O murmurio da auga é a voz dos meus antepasados.

Os ríos son os nosos irmáns que sacian a nosa sede. Eles levan as nosas canoas e alimentan os nosos fillos. Se vos vendemos as nosas terras debedes recordar isto e ensinade aos vosos fillos que os ríos son os nosos irmáns e que, polo tanto, hai que tratalos con dozura, como se trata un irmán.

O pel vermella retrocedeu sempre ante o home branco invasor, como a néboa temperá se reprega nas montañas ante o sol da mañá. Pero as cinzas dos nosos pais son sagradas, as súas tumbas son chan sagrado, e por iso estes outeiros, estas árbores, esta parte do mundo é sagrada para nós. Sabemos que o home branco non nos comprende. O non sabe distinguir unha parte do país doutra, xa que é un estraño que chega na noite e despoxa á terra do que desexa. A terra non é a súa irmá senón a súa inimiga e cando a dominou segue avanzando. Deixa atrás as tumbas dos seus pais sen preocuparse. Esquece tanto as tumbas dos seus pais como os dereitos dos seus fillos. Trata a súa nai, a terra, e o seu irmán, o aire, como cousas para comprar e devastar, para vendelas coma se fosen ovellas ou contas de cores. A súa voracidade acabará por devorar a terra, non deixando atrás máis que un deserto.

Eu non sei, pero a nosa forma de ser é diferente á vosa. A soa visión das vosas cidades tortura os ollos do pel vermella. Quizais sexa porque somos uns salvaxes e non comprendemos. Non hai silencio nas cidades dos brancos. Non hai ningún lugar onde escoitar como se abren as follas dos árbores en primavera ou o zunido dos insectos. Quizais sexa só porque son un salvaxe e non entendo, pero o ruído das cidades unicamente ofende aos nosos oídos. De que serve a vida se non podemos escoitar o berro solitario dunha ave, nin o croar nocturno das ras ao bordo da charca? Son un pel vermella e nada entendo, pero nós amamos o rumor suave do vento, que acaricia a superficie do regueiro, e o olor da brisa, purificada pola chuvia do mediodía ou densa polo aroma dos piñeiros.

O aire é precioso para o pel vermella, pois todos os seres comparten o mesmo alento: o animal, a árbore, o home..., todos respiran o mesmo aire. O home parece non notar o aire que respira. Como un moribundo que agoniza dende hai moitos días, é insensible á pestilencia.

Pero se nós vos vendemos as nosas terras non debedes esquecer que o aire é precioso, que o aire comparte o seu espírito con toda a vida que mantén. O aire deu aos nosos pais o seu primeiro alento e recibiu a súa última expiación. E o aire tamén debe dar aos nosos fillos o espírito da vida. E se nós vos vendemos as nosas terras, debedes aprecialas como algo excepcional e sagrado, como o lugar onde tamén o home branco sinta que o vento ten o doce aroma das flores das pradarías.

Meditaremos a idea de vender as nosas terras, e se decidimos aceptar, será só cunha condición: o home branco deberá tratar os animais do país como aos seus irmáns. Eu son un salvaxe e non o entendo doutra forma. Eu vin miles de bisontes podrecéndose, abandonados polo home branco tras matalos a tiros dende un tren que pasaba. Eu son un salvaxe e non podo comprender que unha máquina fumegante sexa máis importante que os bisontes, aos que nós cazamos tan só para seguir vivindo.

Que sería do home sen os animais? Se os animais desaparecesen o home tamén morrería de grande soidade espiritual. Porque o que lle suceda aos animais, tamén pronto lle acontecerá ao home. Todas as cousas están relacionadas entre si. O que afecte á terra, afectará tamén aos fillos da terra.

Ensinade aos vosos fillos o que nós ensinamos aos nosos fillos: a terra é a nosa nai. O que afecte á terra, afectará tamén aos fillos da terra. Se os homes chuspen á terra, chúspense a si mesmos. Porque nós sabemos isto: a terra non pertence ao home, senón o home á terra. Todo está relacionado como o sangue que une a unha familia. O home non creou o tecido da vida, senón que simplemente é unha fibra del. O que fagades a ese tecido, facédesvolo a vós mesmos.

O día e a noite non poden convivir. Os nosos mortos viven nos doce ríos da terra, regresan co paso silencioso da primavera e o seu espírito perdura no vento que riza a superficie do lago.

Meditaremos a idea do home branco de comprar as nosas terras. Pero, pode acaso un home ser dono da súa nai? O meu pobo pregunta: que quere o home branco? Pode mercar o aire ou a calor da terra, ou a axilidade do veado? Como podemos nós vendervos esas cousas, e vós como poderiades mercalas? Podedes acaso facer coa terra o que vos pete, simplemente porque un pel vermella firme un anaco de papel e entréguello a un home branco? Se nós non posuímos a frescura do aire, nin o reflexo da auga, como poderedes mercalos? Acaso poderedes volver comprar os bisontes, cando matedes ata o último?

Cando todos os bisontes sexan sacrificados, os cabalos salvaxes domados, os misteriosos cantos do bosque profanados polo alento angustioso de moitos homes e se atiborren de cables parlantes a espléndida visión dos outeiros... onde estará o bosque? Será destruído. Onde estará a aguia? Desaparecerá. E isto significará o fin da vida e o comezo da loita pola supervivencia.

Pero vós camiñaredes cara ao desastre brillando gloriosamente, iluminados coa forza do deus que vos trouxo a este país e vos destinou para dominar esta terra e ao pel vermella. Deus deuvos poder sobre os animais, os bosques e os peles vermellas por algún motivo especial. Ese motivo é para nós un enigma. Quizais o comprendésemos se soubésemos con que soña o home branco, que esperanza transmite aos seus fillos nas longas noites de inverno e qué ilusións bulen na súa imaxinación que os faga anhelar o mañá.

Pero nós somos salvaxes e os sonos do home branco permanécennos ocultos. E por iso seguiremos distintos camiños, porque por riba de todo valoramos o dereito de cada home a vivir como queira, por moi diferente que sexa dos seus irmáns.

Non é moito realmente o que nos une. O día e a noite non poden convivir e nós meditaremos a vosa oferta de comprar o noso país e enviarnos a unha reserva. Alí viviremos á parte e en paz. Non ten importancia onde pasemos o resto dos nosos días. Os nosos fillos viron os seus pais denigrados e vencidos. Os nosos guerreiros foron humillados e tras a derrota pasan os seus días cansos, envelenando os seus corpos con comidas doces e fortes bebidas. Carece de importancia onde pasemos o resto dos nosos días. Xa non serán moitos, Poucas horas máis, quizais un par de invernos, e ningún fillo das grandes tribos que antano vivían neste país e que agora vagan en pequenos grupos polos bosques, sobrevivirán para lamentarse ante a tumba dun pobo, que era tan forte e tan cheo de esperanzas como o noso.

Pero cando o último pel vermella haxa desaparecido desta terra e os seus recordos só sexan como a sombra dunha nube sobre a pradaría, aínda estará viva o espírito dos meus antepasados nestas ribeiras e nestes bosques. Porque eles amaban esta terra como o recén nacido ama o latexar do corazón da súa nai.

Pero, por que hei de lamentarme polo ocaso do meu pobo? Os pobos están formados por homes, non por outra cousa. E os homes nacen e morren como as ondas do mar. Mesmo o home branco, no que o seu deus camiña e fala con el de amigo a amigo, non pode eludir ese destino común. Quizais sexamos realmente irmáns. Unha cousa se sabemos, que quizais o home branco descubra algún día que o noso Deus e o voso, son o mesmo Deus. Vós quizais pensades que lle posuídes, ao igual que pretendedes posuír o noso país, pero iso non podedes logralo. El é o Deus de todos os homes, tanto dos peles vermellas como dos brancos. Esta terra élle preciosa, e danar a terra significa desprezar o seu Creador.

Tamén os brancos desapareceredes, quizais antes que as demais razas. Continuade ensuciando o voso leito e unha noite morreredes asfixiados polos vosos propios excrementos.

Nós meditaremos a vosa oferta de comprar a nosa terra, pois sabemos que se non aceptamos virá seguramente o home branco con armas e nos expulsará. Porque o home branco, que detén momentaneamente o poder, cre que xa é Deus, a quen pertence o mundo.

Se vos cedemos a nosa terra amádea tanto como nós a amabamos, coidádea tanto como nós a coidamos, e conservade o recordo de tal como é cando vós a tomedes.

E con todas as vosas forzas, o voso espírito e o voso corazón, conservala para os vosos fillos e amádea como Deus nos ama a todos.

Pois aínda que somos salvaxes sabemos unha cousa: o noso Deus é o voso Deus. Esta terra é sagrada. Mesmo o home branco non pode eludir o destino común. Quizais mesmo sexamos irmáns. Quen sabe!

Autor: Xefe Seattle

Celebración do Magosto

2008-11-06T18:55:00.009+01:00

A castaña que antano alimentou a poboación rural en momentos difíciles, recibiu hoxe a súa merecida homenaxe coa celebración dun magosto no patio da escola.

Pepe, o mestre de 4º curso foi quen fixo as labores de "castañeiro" ante a atenta mirada dos mais pequenos. Unha vez asáronse todas ás castañas repartíronse entre os alumnos que previamente confeccionaran un cornete con papel de xornal.

Visitounos o C.B.F. Porta XI Ensino de Lugo.

2008-10-25T19:44:00.012+02:00

Onte venres visitaronnos o entrenador e dúas xogadoras do Club de Balocento Femenino Porta XI Ensino. Os alumnos fixeron numerosas preguntas sobre a marcha do equipo na liga ademais de interesarse polo día a día do entrenador e das xogadoras. Despois da "ronda de prensa" firmaron unha chea de autógrafos para a continuación facer xunto cos alumnos unha serie de lanzamentos a canastra.

O sorteo dunha serie de prendas deportivas, das que Jose Edrosa foi un dos agraciados, puso punto e final a visita, non sin antes facerlles unha invitación para que acuda todo o equipo ao noso pabellón e nos ofreza unha pequena demostración do seu xogo, comprometéndonos a ilas apoiar nun partido de liga.

Plantillas de caligrafía

2008-10-23T19:16:00.006+02:00

En www.mclibre.org podemos atopar unha interesante ferramenta para traballar con aqueles alumnos que precisen mellorar a súa escritura. Trátase dun xenerador de plantillas de caligrafía en formato PDF. So temos que cubrir o formulario coa frase que se queira e, elixir o tipo de pauta, o número de liñas e o tipo de letra. Unha vez marcadas as opcións nos xenerará un arquivo en formato PDF co poderemos abrir ben co Adobe Acrobat Reader ou co máis liviano Foxit Reader. Ademáis, a diferenza doutras páxinas semellantes conta con varios idiomas, entre eles o galego.

Blog de aula

2008-10-23T18:54:00.003+02:00

"O noso blog" nace no curso 2008-09 coa intención de recoller contidos tanto dos alumnos de 3º curso de Educación Primaria coma do seu docente. Este blog servíranos de plataforma en internet para reflexar as aprendizaxes realizadas na aula e de paso reflexionar sobre elas. Ademais, deste xeito os alumnos experimentarán o uso de internet con fins educativos e culturais.